Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ_Ελένη Κοράκη


Ονομάζομαι Κοράκη Ελένη και έγινα "συνένοχος του εγκλήματος " το καλοκαίρι του 2016 όντας απόφοιτη λυκείου. Με μία δόση φόβου, δισταγμού και άγχους λόγω του ότι ήμουν (και ίσως ακόμη είμαι) αρκετά κλειστός χαρακτήρας, πήρα τη βαλίτσα μου και έβαλα μπρος για το άγνωστο, μία νέα περιπέτεια.
Μια εμπειρία που από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στην Κερκίνη, φάνηκε ότι θα είναι μοναδική… Άνθρωποι πολλοί… 25 νέα πρόσωπα, διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές συμπεριφορές, με ένα κοινό σκοπό όμως… να γνωριστούμε, να ανακαλύψει ο καθένας διαφορετικές πτυχές του εαυτού του, να συμβάλλουμε στο να πραγματοποιηθεί ο καθαρισμός της λίμνης, να συνεργαστούμε σωστά μα πάνω απ’ όλα να αφήσουμε στην άκρη τη μιζέρια και τη ρουτίνα μας και να γίνουμε λιγάκι πιο… άνθρωποι…
Το κάθε δωμάτιο και μια παρέα, που άλλοι κάθε στιγμή έδιναν απλόχερα χαμόγελα και ζεστασιά και άλλοι που επέλεξαν να κρατήσουν τον καλύτερο τους εαυτό μέσα σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους και να μην ανοιχτούν στους ανθρώπους δίπλα τους.
Σχέσεις φιλικές που μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, καταφέραμε να τις κάνουμε να αντέξουν στην πάροδο του χρόνου και να μην μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Γνωρίσαμε με μοναδικό τρόπο τον χώρο. Τόσοι διαφορετικοί ήχοι, αρμονία χρωμάτων και εικόνων, μυρωδιές, περιπλανήσεις στο μικρό, μα ταυτόχρονα όμορφο, χωριό. Είδαμε τη δύναμη της φύσης σε όλο της το μεγαλείο.
Η δράση όμως, έχει ανάγκη τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της, κι ένας από αυτούς – αν όχι ο κύριος – είναι και ο άνθρωπος που κρύβεται στο παρασκήνιο, χορηγώντας σχεδόν τα πάντα για να γίνει πράξη αυτή η δράση. Ο κύριος Ρέκλος… που είναι πάντα πρόθυμος να μας εξιστορήσει γεγονότα για τον τόπο αυτό με τρόπο μοναδικό που οι λέξεις ηχούν στα αυτιά σα νότες και συνθέτουν μια όμορφη μελωδία.
Τελειώνοντας, όλες αυτές τις αναμνήσεις δεν θα τις κουβαλούσαμε τώρα μαζί μας, αν δεν ήταν και ο κύριος Ηλιάδης, ο οποίος μας έφερε κοντά και εκτός αυτού, θυσίασε τον προσωπικό του χρόνο και ήταν πλάι μας όλο το διάστημα, σε ότι και αν χρειαζόταν ο καθένας.
Πάντα με ένα χαμόγελο στα χείλη, προσπαθούσε για το καλύτερο.
Αν με ρωτούσατε αν θα το ξαναέκανα, η απάντηση μου είναι απλή.. Η απάντηση είναι ναι.. ναι γιατί νιώθεις ότι με τις πράξεις σου προσφέρεις έστω και λίγο σε αυτό το έργο, δίνεις πράγματα αλλά ταυτόχρονα κι εσύ ο ίδιος λαμβάνεις καθημερινά άλλα τόσα.
Δημιουργείται μια οικογένεια.. μια οικογένεια που όποιος πραγματικά το θέλει μένει μέρος της, η επαφή και τα συναισθήματα δεν χάνονται, όσος χρόνος κι αν περάσει, όσο μακριά κι αν μας πάει η ζωή μετά από την δράση.
Μην ξεχνάτε, είμαστε οι αναμνήσεις μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου